دف یکی از سازهای کوبهای مهم در موسیقی سنتی ایران و موسیقی عرفانی است که به شکل یک حلقه چوبی بزرگ با پوستی نازک (معمولاً پوست طبیعی یا مصنوعی) ساخته میشود. در داخل قاب دف، حلقههای فلزی کوچکی نصب شدهاند که هنگام نواختن به صداهای زنگدار و ریتمیک اضافه میکنند.
این ساز با استفاده از انگشتان و کف دست نواخته میشود و قابلیت ایجاد ریتمهای ساده تا بسیار پیچیده را دارد. دف در گذشته بیشتر در مراسم آیینی، خانقاهی و موسیقی عرفانی بهکار میرفت، اما امروزه در موسیقی دستگاهی و گروهنوازی نیز جایگاه مهمی پیدا کرده است.
صدای پرانرژی و پرطنین دف آن را به یکی از سازهای شاخص در ایجاد هیجان و اوجهای موسیقایی تبدیل کرده است.
