تمبک (یا ضرب) یکی از مهمترین سازهای کوبهای در موسیقی سنتی ایران است که با دست نواخته میشود. این ساز بدنهای چوبی و به شکل جام دارد و دهانه آن با پوست طبیعی یا مصنوعی پوشانده میشود.
صدای تمبک از ضربههای انگشتان، کف دست و تکنیکهای مختلف نوازندگی روی سطح پوست و بدنه تولید میشود و قابلیت ایجاد طیف وسیعی از صداهای بم و زیر را دارد. تمبک در گذشته بیشتر به عنوان ساز همراهیکننده استفاده میشد، اما در دوران معاصر به یک ساز مستقل با رپرتوار تکنیکی پیشرفته تبدیل شده است.
این ساز نقش بسیار مهمی در ریتم و ساختار موسیقی دستگاهی ایران دارد و در اجراهای تکنوازی و گروهنوازی بهکار میرود.
